از دیـده به جای اشـک خون می آید
دل خون شده ، از دیده برون می آید
دل خون شد ازاین غصّه که از قصّه عشق
می دیـد که آهنـگ جنـون مـی آیـد
می رفت و دو چشـم انتظارم بر راه
کان عمر که رفته، باز چون می آید؟
با لاله که گفـت حال مـا را که چنین
دل سـوخـته و غرقـه به خون می آید
کوتاه کن این قصه ی جان سوز ای شمع
کز صحـبت تو ، بوی جنون می آید
« دکتر علی شریعتی »
دفتر های سبز
ماه من ، غصه چرا ؟!
آسمان را بنگر ، که هنوز، بعد صدها شب و روزغصه هایت برای من …
همه بغضها و اشکهایت برای من ..
بخند برایم بخند
آنقدر بلند
تا من هم بشنوم صدای خنده هایت را…
صدای همیشه خوب بودنت را
دلم برایت تنگ شده
دوستت دارم …
همه میخواهند روی قله کوه زندگی کنند اما تمام شادیها وقتی رخ میدهند که در حال بالا رفتن از کوه هستند
........
گلی خواهم وگرنه خار بسیار...
تورا خواهم وگر نه یار بسیار....
گلی خواهم که در سایه اش نشینم...
وگرنه سایه ی دیوار بسیار...
.........
به قلبم نشستی نگفتم چرا؟
دلم را شکستی نگفتم چرا؟
یکی خواب شبهای من را ربود....
چو دیدم تو هستی نگفتم چرا؟
........
ممکنه ما گلی رو دیر یاد کنیم...اما محاله عطر خوشش را از فضای دلمون پاک کنیم
..........
در بساط می پرستان حیله و نیرنگ نیست..
سینه را پر کردن از جام حقیقت ننگ نیست..
پیکر این خانه را چیزی نسازد جز صفا...
عاقبت از آدمی چیزی نماند جز وفا........
........
ماه به من گفت اگر دوستت به تو پیامی نمیدهد چرا ترکش نمیکنی؟؟؟؟به ماه نگاهی کردم و گفتم: آیا آسمان تورا ترک میکند زمانی که نمی درخشی؟؟
..........عشق یعنی شب نشینی با خدا..گفتگو با ناله اما بی صدا....عشق یعنی پرتاب گل از سوی دوست...هرکجا باشد دلم همراه اوست.
........
برای آدم کور شیشه با الماس فرقی نمیکنه پس اگه کسی قدرتو ندونست فکر نکن تو شیشه ای مطمئن باش اون کوره
........
از یاد تو دلم یک نفس غافل نیست ..هرچند که جز حسرت و غم حاصل نیست..از شوق تو میسازم و میسوزم چون آن دل که به یاد تو نسوزد دل نیست
......
انکه ویران شده از یار مرا میفهمد..آنکه تنها شده بسیار مرا میفهمد..چه بگویم که چنان از تو فرو ریخته ام..که فقط اوست که ریزش آوار مرا میفهمد
........
زنده باد آنکس که گاهی یادی از ما میکند..از خجالت ما غریبان را غرق دریا میکند...حال ما میپرسد و از مهربانی های خود..این دل رنجور ما را عطر گلها میکند
........
دله تنگم هنوز آزرده حال است...سکوت قلب من چه بیقرار است..طنین عشق آوای زمین است...عزیزم غم مخور دنیا همین است
قلبم تپش قلبت را می خواهد پس قلبم را به تو میدهم
چشمانم نگاه زیبایت را می خواهد پس نگاهم از آن توست
عشقم تمامی لحظات تو را می خواهند وبرای با تو بودن دلتنگی میکنند
دل من همانند آسمان ابری از دوری تو ابری است
درخشش چشمانم همانند خورشید درخشان انتظار چشمانت را می کشند
پس بدان اگر پروانه سوختن شمع را فراموش کند من هرگزفراموشت نخواهم کرد.
خداوندا !
مگر نهاینکه من نیز چون تو تنهایم
پس مرا دریاب
و به سوی خویش بازگردان ،
دستان مهربانت را بگشا
که سخت نیازمند آرامش آغوشت هستم ...
زیر خاکستر ذهنم باقی ست
آتشی سرکش و سوزنده هنوز
یادگاری است ز عشقی سوزان
که بود گرم و فروزنده هنوز
عشقی آنگونه که بنیان مرا
سوخت از ریشه و خاکستر کرد
غرق درحیرتم از اینکه چرا
مانده ام زنده هنوز
گاهگاهی که دلم می گیرد
پیش خود می گویم
آن که جانم را سوخت
یاد می آرد از این بنده هنوز
سخت جانی را ببین
که نمردم از هجر
مرگ صد بار به از
بی تو بودن باشد
گفتم از عشق تو من خواهم مرد
چون نمردم هستم
پیش چشمان تو شرمنده هنوز
گرچه از فرط غرور
اشکم از دیده نریخت
بعد تو لیک پس از آنهمه سال
کس ندیده به لبم خنده هنوز
گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت
سالها هست که از دیده من رفتی لیک
دلم از مهر تو آکنده هنوز
دفتر عمر مرا
دست ایام ورقها زده است
زیر بار غم عشق
قامتم خم شد و پشتم بشکست
در خیالم اما
همچنان روز نخست
تویی آن قامت بالنده هنوز
در قمار غم عشق
دل من بردی و با دست تهی
منم آن عاشق بازنده هنوز
آتشی عشق پس از مرگ نگردد خاموش
گر که گورم بشکافند عیان می بینند
زیر خاکستر جسمم باقی است
آتشی سرکش و سوزنده هنوز
حمید مصدق
من چه می دانستم،
دلِ هر کس دل نیست
قلبها ، ز آهن و سنگ
قلب ها ، بی خبر از عاطفه اند
حمید مصدق
کاش می دانستی
می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری
تو توانایی بخشیدن داری
دستهای تو توانایی آن را دارند که مرا زندگانی بخشند
چشم های تو به من می بخشند
شور عشق و مستی
و تو چون مصرع شعری زیبا
سطح برجسته ای از زندگی من هستی
دفتر عمر مرا با وجود تو شکوهی دیگر رونقی دیگر هست
می توانی تو به من زندگانی بخشی
یا بگیری از من آنچه را می بخشی
گاه می اندیشم خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید
آن زمان که خبر مرگ مرا از کسی می شنوی
روی تو را کاشکی می دیدم
شانه بالا زدنت را بی قید
و تکان دادن سر را
که عجیب عاقبت مرد
و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد
افسوس کاشکی می دیدم...
گل نگاه تو، درکار دلربایی بود.
فضای خانه پر از عطر آشنایی بود.
( فریدون مشیری)
ترا در باور اندیشه های ارغوانی ام
بر این باور بمانی یا نمانی دوست می دارم
به تو مثل پریان زمینی عشق می ورزم
ترا مثل خدای آسمانی دوست می دارم
ترا با قد و بالای هلالی ناز می بینم
ترا با چشم و ابروی کمانی دوست می دارم
ترا در بدترین لحظه هایم یاد می آرم
ترا در بی کسی و بی امانی دوست می دارم
((بهروز معماریان))
کاش میدانستم ... به چه می اندیشی
؟؟؟
که چنین گاه به گاه
میسرانی بر چشم.... غزل داغ نگاه !
می سرایی از لب.....شعر مستانه آه !
راز زیبایی مژگان سیاه
در همین قطره لغزنده غم ....پنهان است !
و سرودن از تو
با صراحت ! بی ترس ! .... باز هم کتمان است !
کاش میدانستم ... به چه می اندیشی ؟؟؟
رنج اندوه کدامین خواهش
نقش لبخند لبت را برده ؟؟؟
نغمه زرد کدامین پاییز ...
غنچه قلب تو را پژمرده ؟؟؟؟
کاش میدانستی .... به چه می اندیشم ؟
که چنین مبهوتم ....
من فقط جرعه ای از مهر تو را نوشیدم !!!
با تو ای ترجمه عشق "خدا" را دیدم !!!
آه ای میکده ام !!!
گاه بیداری را
از من و بیخبری هیچ مخواه !
که من از مستی خود هشیارم !
کاش میدانستی ... به چه می اندیشم !!!
کاش میدانستی!!!!
کاش ...
من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی که باغبان باغچه ی همسایه
پدر پیر من است!
من به تو خندیدم
تا که با خنده ی تو
پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک
لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت:برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد
گریه ی تلخ تو را...
و من رفتم و هنوز
سال هاست که ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض نگاه تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق این پندارم:
که چه میشد اگر باغچه ی خانه ی ما سیب نداشت ؟
(( فروغ فرخزاد ))
تو به من خندیدی
و نمیدانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلوده به من كرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتی و هنوز
سالها هست كه در گوش من آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
می دهد آزارم
و من اندیشه كنان
غرق این پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما
سیب نداشت .
((حمید مصدق))
پاییز را دوست دارم...
بخاطر غریب و بی صدا آمدنش
بخاطر رنگ زرد زیبا و دیوانه کننده اش
بخاطر خش خش گوش نواز برگ هایش
بخاطر صدای نم نم باران های عاشقانه اش
بخاطر رفتن و رفتن... و خیس شدن زیر باران های پاییزی
بخاطر بوی مست کننده خاک باران خورده کوچه ها
بخاطر غروب های نارنجی و دلگیرش
بخاطر شب های سرد و طولانی اش
بخاطر تنهایی و دلتنگی های پاییزی ام
بخاطر پیاده روی های شبانه ام
بخاطر بغض های سنگین انتظار
بخاطر اشک های بی صدایم
بخاطر سالها خاطرات پاییزی ام
بخاطر معصومیت کودکی ام
بخاطر نشاط نوجوانی ام
بخاطر تنهایی جوانی ام
بخاطر اولین نفس هایم
بخاطر اولین گریه هایم
بخاطر اولین خنده هایم
بخاطر دوباره متولد شدن
بخاطر رسیدن به نقطه شروع سفر
بخاطر یک سال دورتر شدن از آغاز راه
بخاطر یک سال نزدیک تر شدن به پایان راه
بخاطر غریبانه و بی صدا رفتنش
پاییز را دوست دارم، بخاطر خود پاییز
و من عاشقانه پاییز را دوست دارم...
..وبعد..
همین
دیگر نمی توانم چیزی بنویسم
تمام حرفم همین دو کلمه بود
دو کلمه ای که نتوانستم به تو بگویم
دو کلمه ای که نه در ذهنم و نه در زبانم ...
که در دلم حک شده اند
اگر قرار بود تمام چیز هایی که در ذهنم بود برایت بگویم
صد ها کتاب می شد
ولی اگر قرار است چیز هایی که در دلم است بگویم
دو کلمه بیش نیست
دوستت دارم...
من تمنا کردم
که تو با من باشی
تو به من گفتی
هرگز هرگز
پاسخی سخت و درشت
و مرا غصه این هرگز کشت
**حمید مصدق**
هیچ وقت پریشانی ام را حس نکردی
رنج های پنهانیم را حس نکردی ... هیچ وقت باورت نشد که غمهایم مثل خودم بزرگ شدن ....
باور نکردی که همیشه از پشت این لبخند .. غمهایم دارن برایت دست تکان میدهند ..
باور نکردی که دلم به اندازه تمام اشکهایی که در تنهایی هایم ریخته گرفته ...
همیشه لبخندم و دیدی .. یکبار که اخم کردم منو به جرم بداخلاقی محاکمه کردی ...
انقدر تنهایی هام زیاد است که با همه چی سعی در پر کردن انها دارم ...
ولی تو باور نکردی و منو به جرم خوش گذارانیها مجازات کردی ......
تو فقط مجازات کردی .. اخم کردی .. چون می دونستی زنده ام به خنده هایت
باور کن که دنیایم خیلی بزرگ شده ... انقدر بزرگ که با هر چیزی سرگرم نمیشه ..
تو منو باور نکردی .... باورم کن ..............
يادته گفتی بهم؟
تا شقايق هست زندگی بايد كرد
نيستی سهراب ببينی
كه شقايق هم مرد
ديگه با چی كسی دل خوش كرد
يادته گفتی بهم
آمدی سراغ من
نرم و آهسته بيا
كه مبادا تركی برداره چينيه نازك تنهايی تو
آمدم آهسته
نرم تراز يك پرقو
خسته از دوريه راه
خسته و چشم به راه
يادته گفتی بهم؟
عاشقی يعنی دچار
فكر كنم شدم دچار
تو خودت گفتی چه تنهاست ماهی اگه دچار دريا باشه
آره تنها باشه
يار غمها باشه
يادته می گفت گاهی قفسی مي سازم
می فروشم به شما
تا با آوازه شقايق كه درآن زندانيست
دل تنهاييتان تازه شود
ديگه حتی اون شقايق كه اسير قفس سهراب
دارای يك نفس
نيست كه تازگی بره اين دل تنهايی من
پس كجاست اون قفس شقايقت
من و باخودت ببر به قايقت
راست می گفتی كاش مردم
دانه های دلشان پيدا بود
آره كاشكی اون دلشون شيدا بود
من به دنباله يك چيزه بهترينم سهراب
تو خودت گفتی بهم بهترين چيز
رسيدن به نگاهيست
كه از حادثه ي عشق تر است
